Poznań miasto czyścicieli kamienic i deweloperki - 'Poznań know-how'

'Gospodarność wielkopolska', 'porządek poznański', 'przedsiębiorczość poznaniaków' - terminy te od zawsze określały i dobrze charakteryzowały naturę wielko-polan i poznańczyków. Poznań słynął w Polsce przez dziesięciolecia z etosu 'biznesowego', gospodarności, przedsiębiorczości, społecznikostwa, pracy dla wspólnego dobra, poszanowania własności, szacunku dla innych, poszanowania prawa i innych. Nawet w PRL-u i jego kulejącej gospodarce 'socjalistycznej' Wielkopolska ze swoim mocnym kręgosłupem wyniesionym z lat tradycji korzystnie pod tym względem odróżniała się od reszty całego kraju. 'Wolna i niepodległa' Polska, którą wywalczyliśmy w 89 i to co się później stało doprowadziła do dewaluacji większości, jeśli nie wszystkich, wartości wymienionych wcześniej. 

Od końca lat 90-ych można mówić o przewartościowaniu pojęć, z którymi cała Polska zawsze utożsamiała poznańczyków - przewartościowaniu o zdecydowanie negatywnym charakterze. To Poznaniowi właśnie, a nie innemu miastu w Polsce, przypadła niechlubna palma pierwszeństwa jako miasta jednoznacznie kojarzonego w kraju, i również za granicą, z nową profesją jaką jest "czyściciel kamienic". Ten wątpliwy zaszczyt Poznań w mniejszym stopniu dzieli z Warszawą i Krakowem, gdzie ten usankcjonowany przez władze miejskie i organy ścigania, bandycki proceder tzw., 'kamieniczników' czy handlarzy nieruchomościami współpracujących z byłymi środowiskami z grup przestępczych (cinkciarzy, przemytników, złodziei samochodów, handlarzy narkotykami itp.) rozwinął się ku przyzwoleniu władz miejskich i organów ścigania, czyli po prostu w majestacie państwowego usankcjonowania. 

W Poznaniu gazety znowu donoszą o akcjach 'czyścicieli kamienic' jak w tym artykule poniżej z 14 czerwca 2014 z Wyborczej. 

Tematyka tego posta zbiegła się przypadkowo z serią artykułów o Poznaniu, która ukazała się w tygodniku 'POLITYKA'  (Nr. 26; 25.06-1.07 2014). Artykuły autorstwa znanych warszawskich publicystów (Stefan Bratkowski, Janina Pardowska, Ewa Wanat, Piotr Sarzynski i inni) zostały opublikowane w serii: 'Portrety miast Polskich' i są nad wyraz ciekawym przyczynkiem do krytycznego spojrzenia na 'mit Poznania' bo pokazują jak miasto to jest postrzegane na zewnątrz, przez resztę Polski, media, ogół opinii publicznej itp. Obraz, który się wyłania z tych tekstów jest jednoznacznie krytyczny w stosunku do tradycyjnego a pozytywnego mitu 'porzunnego' Poznania i rysuje zgoła inny portret tego miasta.

Dom na Sołaczu w Poznaniu ofiarą czyścicieli kamienic.

Dom nasz to prosty, piętrowy dom z poddaszem na ulicy Litewskiej 12 na Sołaczu w Poznaniu. Pierwotnie w zamierzeniu budowniczych z 1938 roku dom był przeznaczony dla dwu rodzin zajmujących parter i piętro. Po wojnie kondygnacje podzielono i na każdej utworzono dwa niezależne mieszkania z wejściem z centralnej klatki schodowej. 

Widok domu od ulicy latem

Mieszkanie od zachodu na piętrze (po prawej stronie frontem do wejścia) kupiliśmy w 1989 roku od poprzedniej właścicielki domu. Ta sama właścicielka sprzedała mieszkanie na piętrze od strony wschodniej Państwu K. Dwa mieszkania na parterze zajmowane od końca wojny przez lokatorów kwaterunkowych kupiła od tej samej właścicielki w roku 1991 Pani J.-T., która w nieruchomości nie zamieszkiwała. Wszystkie mieszkania są wydzielone z części wspólnych nieruchomości i stanowią wyłączną własność ich właścicieli. Do mieszkań tych są przypisane pewne przynależności powierzchniowe takie jak garaże czy inne pomieszczenia. Również dla każdego mieszkania jest określony udział w częściach nie wyłączonych z nieruchomości a stanowiących części wspólne do korzystania przez wszystkich 3 współwłaścicieli. Do każdego z mieszkań na piętrze (mojego i Państwa K.) przypisano udział w wysokości 3/8 w częściach wspólnych (strychy, piwnice, ogród, klatka schodowa), a do każdego z dwu mieszkań na parterze po 1/8.

Ulica Litewska jest ślepą ulicą doprowadzającą do hotelu Meridian, dawniej restauracji 'Piracka' i jest zabudowana domami tylko po południowej stronie. Strona północna jest niezabudowana i otwiera się na Park Sołacki i  staw.

Widok na park od domu wiosną...

 

i jesienią.

Kuchenne okna mieszkań wychodzą również na tę stronę. Jesienią można przy obiedzie podziwiać feerię kolorów przebarwiających się drzew parkowych a zimą przyglądać się w nieskończoność łyżwiarzom śmigającym po zamarzniętym stawie.

Widok domu ze stawu sołackiego

Widok z okna na park i staw

Okna od strony południowej wychodzą na ogród, za którym rozciąga się zieleń ogródków działkowych a za nimi widać nasyp linii kolejowej. Ogród za domem użytkowany przez nas i Państwa K., pomimo tego, że wymaga ciągłego doglądania, pielęgnowania i innych prac dostarcza nam wiele przyrodniczych obserwacji. Regularnie widzimy w nim jeże, wiewiórki, a czasami przemknie się jenot lub kuna. Na świerku przed oknem ogrodowym co roku gniazdują gołębie. Inne ptactwo też w obfitości buszuje po tej stronie domu.

Widok z dachu na ogród i działki

Widok z nasypu na dom.

Najbliższa okolica też pełna jest zieleni i uroczych terenów spacerowych, z których staramy się codziennie korzystać. Jednym słowem wieś w centrum miasta, do którego piechotą mamy 20 minut a tramwajem 5 przystanków. Jeżyce z najlepszym i najurokliwszym rynkiem owocowo-warzywnym w zasięgu ręki, przedwojenny zakład szewski na Jeżyckiej 37 też niedaleko, dwie lodziarnie na Kościelnej tuż za wiaduktem, Chata Polska na Wojska Polskiego, 2 Biedronki całkiem blisko, Francuski Łącznik po drugiej stronie stawu, na pocztę i do apteki sołackiej 200 metrów, weterynarz dla przydomowych kotów w potrzebie na Nad Wierzbakiem, słowem przyjazna okolica do mieszkania. Tak też sobie pewnie pomyślał Piotr B......ki, poznański neo-kamienicznik stosujący metody czyścicieli kamienic znane z ul. Stolarskiej i innych, który w sierpniu 2008 roku kupił dwa lokale na parterze naszego domu. Z tym, że jego zamiarem nie było zamieszkanie tylko na parterze. Postanowił sobie, że cały dom będzie jego i z psychopatycznym zacięciem realizuje swój scenariusz, który z powodzeniem i nieniepokojony przez organa ścigania stosuje od co najmniej drugiej połowy lat 90-ych.

O tym i sposobach, które stosuje w stosunku do nas od 2008 roku są wszystkie następne wpisy.